W szybownictwie rozgrywa się konkurencje w pięciu klasach ze względu na własności sprzętu:
OTWARTEJ - na szybowcach o dowolnej rozpiętości,
15-METROWEJ - o rozpiętości ograniczonej do 15 metrów,
STANDARD - o rozpiętości do 15 metrów i skrzydłach nie wyposażonych w klapy,
CLUB - o rozpiętości do 15 metrów, bez klap, bez balastu wodnego, o stałym podwoziu,
ŚWIATOWEJ - na monotypie wyłonionym w konkursie FAI.

   Klasa światowa jest urzeczywistnieniem idei szybowca olimpijskiego, związanej z planowanym włączeniem szybownictwa do dyscyplin Olimpiady w 1940 roku. Rozgrywanie zawodów na monotypie ma uzależnić wynik jedynie od zdolności pilota, gdyż wszyscy zawodnicy latają na takim samym sprzęcie. W konkursie w 1939 roku został wybrany niemiecki szybowiec "Meise".
    Po wojnie koncepcja monotypu powróciła pod koniec lat
80-tych. W 1992 roku na konkursie FAI w Oerlinghausen zwyciężył szybowiec polskiej konstrukcji PW-5, wyprodukowany jak dotąd w liczbie ponad 250 egzemplarzy.